Op gesprek bij BEAU BERGMANS

IVOCATIEF - 2017

Beau liep stage bij het Antwerpse bedrijf Café Costume. Na haar stageperiode, kreeg ze de kans aan de slag te blijven bij het bedrijf. Wij spraken met Beau over de eerste stappen in haar carrière, de moeilijkheden van de sector en haar dromen.

Wie is Beau?

Beau, 24 jaar, studeerde Modemanagement in Nederland. Ondertussen is ze sinds mei 2016 aan de slag bij Café Costume in Antwerpen. “Momenteel doe ik ‘Product’, dat is de inkoop van onze accessoires”, vertelt Beau. Ze is een erg aangename vertelster en brengt ons gepassioneerd thuis in haar wereld. Is er een voorstel af rond het assortiment van de accessoires, dan komt dit terecht bij Beau. Zij luistert naar feedback van de winkels en vormt een inkoopvoorstel. Ze volgt ook de verdeling en de stock op van de accessoires. Vanaf januari 2017, ondersteunt Beau ook het Marketing segment van het bedrijf.

Het vervolg van een fantastische stage

“Het echte werkleven is natuurlijk heel anders. Al heb ik het geluk gehad dat ik tijdens mijn stage bij alles erg veel betrokken werd.”, zegt Beau. Ze kreeg de ruimte om haar eigen inbreng te geven en ook net daarom vond ze het zo leuk dat ze bij Café Costume kon blijven. “Ik vind het fijn dat ik er iets van mezelf van kan maken”, vertelt Beau. Het kleine team geeft de ruimte om ook andere zaken op te nemen en daar leert ze veel uit.

“Ik voelde mij tijdens mijn stage gewaardeerd en gezien.” 

Beau houdt erg veel van uitdaging en vindt dit dan ook belangrijk in haar job. “Ik heb echt nog wel veel te leren en mag niet meteen te veel hooi op mijn vork nemen, maar dat is goed want dat zet me met beide voetjes op de grond”, zegt Beau. Ze gelooft dat ze zeker nog kan groeien in haar huidige functie. Ook binnen het team en het bedrijf is er de mogelijkheid om te groeien en dat vindt ze erg fijn. Zo is het werk binnen het marketing segment weer een nieuwe uitdaging.
Naast het oog op ieders persoonlijke groeitraject is ook de werksfeer voor Beau een heel positief punt bij Café Costume. “Ik heb heel leuke collega’s, die al meer als vrienden aanvoelen”, glundert Beau. Tijdens haar stage hoorde ze van vriendinnen dat dit ook heel anders kan zijn. “Ze hadden het gevoel nummers te zijn. Terwijl ik mij hier echt gewoon gezien voel”, zegt Beau.

“Ik heb het gevoel dat ik er vanaf dag één bij heb gehoord. Dat is gewoon belangrijk, ik voel mij goed!” 

De stap naar het werkveld

De stage van Beau vormde een goede basis om uiteindelijk aan de slag te blijven bij Café Costume. Beau: “Ik merk bij vriendinnen, die net afgestudeerd zijn, dat het erg moeilijk is om werk te vinden. Iedereen vraagt naar ervaring, maar je kan geen ervaring opleggen. En zo kan je weer geen ervaring opbouwen…”. Beau heeft dan ook het gevoel dat er weinig jonge mensen aan de slag zijn in de branche. “België heeft veel creatieve opleidingen aangaande mode, wat super is, maar er is volgens mij niet veel werkgelegenheid dat er tegenover staat”, zegt Beau. Het gedeelte van de productie is voor een groot stuk in het buitenland gevestigd en ook dit is volgens haar een reden waarom er weinig job mogelijkheden zijn. Naar het buitenland trekken, kent dan weer zijn barrières.
“Ik begrijp ook wel dat het niet vanzelfsprekend is om iemand aan te nemen die rechtstreeks van school komt. Iemand met ervaring heeft al voor verschillende vuren gestaan en dat creëert een soort vertrouwen.”, zegt Beau. Ze beseft dat het tijd en moeite kost om iemand nieuw, die van ‘nul’ moet beginnen op te leiden.
Maar Beau ziet ook nog de moeilijkheid binnen een ander punt, namelijk de aanspreekbaarheid van de bedrijven binnen de branche. “Tijdens het zoeken naar een stageplaats ontdekte ik hoe moeilijk het is bedrijven te vinden en ze te contacteren.”, vertelt Beau. Er is een drempel. En er zijn initiatieven die je ondersteunen, zoals de website van Flanders Fashion Institute, maar het is natuurlijk nooit een overrompeling aan vacatures. “Ik merk nu ook bij vriendinnen dat het heel demotiverend is als je bijvoorbeeld geen antwoord krijgt op een vacature.”, zegt Beau. “Ze moeten wel iets gaan doen, want er zijn kosten. En zo nemen er velen een andere job op en vinden hun weg naar de sector niet meer terug…”

FLORENCE & DEMCO KNITWEAR

Parcours - IVOCATIEF - 2017

Wie is Florence?

Hallo, Ik ben Florence Philippron, 25 jaar en geboren te Genk. Mijn passie voor mode / confectie is gegroeid in de middelbare school. Ik wou iets met mode doen maar was niet creatief genoeg om een designer te worden en wou niet echt mode management gaan studeren. Wel, wat is er dan nog meer te doen in de mode sector? Na wat opzoekwerk ben ik terecht gekomen bij de afdeling Modetechnologie op de Hogent.

Deze studie was echt wel veelzijdig! Om nog meer te weten te komen over confectie en mode, ben ik gaan verder studeren in Parijs. Daar volgde ik een postgraduaat fashion business programma in marketing en communicatie op de ISEM. Met deze bagage achter de rug, vond ik wel dat ik klaar was voor een eerste echt werkervaring in de mode sector.

Job in Tunesië:

In 2012, was ik al voor 3 maanden naar Tunesië gereisd om stage te lopen in een confectiebedrijf, in het kader van de opleiding Modetechnologie. Dit was mijn eerste echte contact met de confectie wereld en heeft me sindsdien niet meer losgelaten.
Na mijn studies in Parijs was ik opzoek naar een job. Omdat ik nog af en toe contact had met het bedrijf in Tunesië, vroeg ik of ze voor hun klanten in België, Nederland of Frankrijk iemand nodig hadden als tussenpersoon. Ondertussen was ik immers perfect drietalig en wonen in het buitenland vond ik helemaal geen probleem.
De volgende dag kreeg ik al een positief antwoord. En toen is het snel gegaan. Gaan werken in een atelier leek me fantastisch: hard werken maar leuk werken, een hele uitdaging!
Ik heb het aanbod met beide handen aangenomen. Een maand later zat ik op het vliegtuig. Ik keek s’morgens uit mijn raam en zag een stralende zon, blauwe hemel.

Wat was de jobinhoud:

Demco knitwear is een bedrijf met een volledige productie. Dit wil dus zeggen dat ik alles, van breien tot export, moest opvolgen en ook alle communicatie verzorgen met de Belgische en Nederlandse klanten .
Het was geen sinecure. In het bedrijf diende het breien, verven, snijden, stikken, verpakken ...tot en met de export tot in de kleinste detail te worden opgevolgd.
In elke fase van de productie zijn er controles ingebouwd. Het was heel belangrijk om deze controles elke dag op te volgen en na te kijken in het atelier. Want een kleine slordigheid in welke fase dan ook kan tot een groot probleem zorgen in het eindproduct.
Ook een duidelijke communicatie over de kwaliteit en leveringstermijn met de klant vraagt de nodige diplomatie.

Wat doet DEMCO KNITWEAR?

Demco Knitwear is een breigoedbedrijf gespecialiseerd in jersey. Het bedrijf is gelegen in Moknine, niet zo ver van Monastir.
Demco Knitwear produceert ondergoed, singlets, T-shirts, sportkledij, sweaters, basic zwemkledij enz... , vanaf de aanlevering van het garen tot de export van het afgewerkte product. Dit houdt in breien, verven, snijden, confectie, verpakken en export.
Eveneens hebben ze een ontwerp- en patroonafdeling in eigen beheer waar een team de nieuwe trends opvolgt en samples ontwikkelt voor de klanten, met behulp van de nieuwste technieken en technologieën.

Hoe voelde het als jonge vrouw en startende werknemer voor dit vuur te staan?

Een grote uitdaging waar men best veel lef voor nodig heeft. Zeker als jonge vrouw in een Arabisch land.
Ik ben vanaf het begin zeker geweest van mijn doel en heb dat doel ook steeds voor ogen gehouden.
Ik laat me niet snel afschrikken en probeer zelfs in de moeilijkste situatie er het beste van te maken. Ik had dit soort uitdaging al altijd willen doen. Uiteindelijk leert men met vallen en opstaan. Ik vond het heel leuk dat Demco Knitwear mij de vrijheid en het vertrouwen gaf om mijn werk te organiseren. Zo heb ik mij in alle vrijheid alle verschillende productie fases kunnen eigen maken.
Enkel als ik er zelf om vroeg werd ik geholpen. Ik werd in het zwembad geworpen en moest zelf leren zwemmen. Hierdoor heb ik mij kunnen specialiseren in het vak en mijn interesse en leergierigheid kunnen uitdiepen. Bijvoorbeeld , als ik zin had om een namiddag in de brei-afdeling rond te lopen en de verschillende soorten breitechnieken uit te testen, kon dit.
Of als ik zin had om 3 dagen in het atelier rond te lopen en alle stuks extra te controleren, was dat ok. Ik heb met enkele fantastische mensen kunnen samen werken, van wie ik veel geleerd heb. Ik vond het leuk dat de directie veel vertrouwen in mij had en ook geloofde in de werkcapaciteit en leergierigheid van een jonge, pas afgestudeerde werknemer.
In België zou ik nooit, als jonge startende werknemer, zoveel verantwoordelijkheid en uitdaging gekregen hebben.

Heb je tips voor toekomstige werknemers?

Je leert het meest met vallen en opstaan.
Durf uit je comfortzone te komen.
Grijp elke opportuniteit die je wordt aangeboden.